αρχική  site map  επικοινωνία

Μια συναυλία που θα μείνει στα χρονικά. Υπέροχη επανεμφάνιση μιας χαρισματικής αρχιμουσικού.


Frankfurter Neue Presse/Taunuszeitung, 17.11.2003

Κριτική του Michael Jacob

Μια συναυλία που θα μείνει στα χρονικά.

Υπέροχη επανεμφάνιση μίας χαρισματικής αρχιμουσικού

Μπαντ Χόμπουργκ.  Η πρόσφατη συναυλία στο ανάκτορο ήταν ένα ηχητικό μεθύσι ! 

Σε λιγότερο από ένα χρόνο συναντηθήκαμε και πάλι με την Λίζα Ξανθοπούλου, περυσινή νικήτρια του διαγωνισμού αρχιμουσικών. ....Το μάλλον επιφυλακτικό κοινό ξέσπασε σε φρενίτιδα χειροκροτημάτων και «μπράβο» για τη μεγαλιώδη απόδοσή της.

Το πρόγραμμα ήταν μικτό, με έργα των Σεργκέι Προκόφιεφ, Τζάκομο Πουτσίνι, Πιοτρ Τσαϊκόφσκι και Γιόζεφ Χάιντν. Στην διάρκεια αυτής της ξεχωριστής βραδιάς παρακολουθήσαμε με προσοχή τη δουλειά της αρχιμουσικού, αναγνωρίσαμε τις αποκλίνουσες εκφραστικές δυνατότητες των διαφορετικών σχολών και βιώσαμε μια καλλιτέχνιδα, που, με τη δύναμη υποβολής που διαθέτει, εκμαιεύει από την ορχήστρα αξιοθαύμαστες ερμηνείες. Η Λίζα Ξανθοπούλου άρχισε τη συναυλία της με ένα εξαιρετικά απαιτητικό έργο: Visions fugitives (φευγαλέες οπτασίες) του Σεργκέι Προκόφιεφ. Τα χαρισματικά έργα ‘χαρακτήρα' απαιτούν από την ορχήστρα τεράστιο πλούτο παραλλαγών, πράγμα που έδειξαν να διαθέτουν σε αφθονία οι μουσικοί της Βυρτεμβέργειας Ορχήστρας Δωματίου του Χάιλμπρον. Με το βλέμμα καρφωμένο στην αρχιμουσικό, διαμόρφωσαν με εξαιρετική ακρίβεια και πειθαρχία τις πολλαπλές ρυθμικές εναλλαγές και αποχρώσεις της δυναμικής. Η Λίζα Ξανθοπούλου δεν άφησε καμία απόχρωση στην τύχη και οδήγησε την ορχήστρα σε παραδειγματική ερμηνεία.

Τελείως διαφορετικά διαμόρφωσε η καλλιτέχνις τα Χρυσάνθεμα του Τζάκομο Πουτσίνι. Με ενθουσιασμό ανέπτυξε τα γεμάτα ένταση μελωδικά τόξα, εκτείνοντάς τα σε μια συναρπαστική ερμηνεία.

...Και ακολούθησε το ορμητικό φινάλε με την Σερενάτα για Έγχορδα του Τσαϊκόφσκι. Σπάνια ακούσαμε το χαρακτηριστικό αυτό έργο με τόσο στιβαρό, συναρπαστικό κι ωστόσο λυρικά υπογραμμισμένο τρόπο, όπως στην ερμηνεία της Λίζας Ξανθοπούλου. Η διεύθυνσή της ζωντάνεψε τη μουσική, την έκανε πλαστική και γεμάτη έκφραση. Το γνωστό βαλς λικνίζονταν απαλά, ενώ η stretta του τελευταίου μέρους πρόσθεσε με βίαιη ενέργεια την τελική πινελιά μιας συναρπαστικής συναυλίας, στην οποία ταίριαζε μονάχα ένα «ανκόρ» : το ίδιο το βαλς! Μπράβο λοιπόν στην λαμπρή ορχήστρα και στην αρχιμουσικό, που, χάρη στις ασυνήθιστές της ικανότητες, την περιμένει αναμφίβολα σε μια θαυμαστή σταδιοδρομία.






active³ 4.7 · © 2000 - 2011 IPS Ltd · Όροι χρήσης